Γράφει ο Δρ. Ηλίας Καλλιώρας
Ο κ. Βλαντίμιρ Πούτιν επέστρεψε στον προεδρικό θώκο της Ρωσίας, για τρίτη θητεία, με ποσοστό ψήφων πάνω από 63%. Μολονότι πολλοί θα ήθελαν να απαλλαγούν από τον κ. Πούτιν, εντούτοις, ο ίδιος ανέλαβε τα καθήκοντά του με τον όρκο του στην αίθουσα του Αγίου Ανδρέα, στο Μεγάλο Παλάτι του Κρεμλίνου. Λίγα λεπτά αφότου ανέλαβε τα προεδρικά του καθήκοντα, ο κ. Πούτιν μίλησε για την «ιστορική προοπτική του (Ρωσικού) κράτους και του έθνους». Που εξαρτώνται, όπως χαρακτηριστικά τόνισε, «από τις πραγματικές επιτυχίες στη δημιουργία της νέας οικονομίας και των σύγχρονων προτύπων ζωής, από την ικανότητά μας να γίνουμε ηγετικός και ελκυστικός πόλος σε ολόκληρη την Ευρασία».
Ο πρώην Καγκελάριος κ. Σρέντερ, καλεσμένος στην τελετή ορκωμοσίας, δήλωσε ότι ο κ. Πούτιν «έχει μια μόνιμη ιδέα: την εξύψωση της Ρωσίας. Βλέπει τον εαυτό του σαν τον
άνθρωπο με μια αποστολή ιστορικών διαστάσεων». Ο κ. Πούτιν, ως ο νέος Μέγας Πέτρος, στηρίζει το οικοδόμημα του νέου Ρωσικού θαύματος στην μεταρρύθμιση της οικονομίας, στον επανεξοπλισμό, στην καταπολέμηση της υπογεννητικότητας και στην επαναφορά της Ρωσικής σφαίρας επιρροής. Τον απασχολούν εξίσου σοβαρά, η προσέλκυση ξένων επενδύσεων, η μείωση της διαφθοράς και η μέγιστη χρήση του ενεργειακού υπερόπλου της Ρωσίας. Προς τούτο, ο ίδιος εφαρμόζει ενίοτε τον παλαιό Τσαρικό τρόπο ηγεσίας (πχ., Τσετσενία, Yukos, ολιγάρχες τύπου Χοντορκόφσκι, πορτοκαλί επαναστάσεις, διοίκηση Περιφερειών).
Ο πρόεδρος Πούτιν κληρονόμησε το 1999 μια αδύναμη Ρωσία. Αμέσως σταθεροποίησε και ενίσχυσε θεαματικά (ως γκραντ μάστερ της γεωπολιτικής) την στρατιωτική ασφάλεια της μεγαλύτερης σε έκταση χώρας του πλανήτη. Έδωσε εισέτι πρακτικά στρατιωτικά «μαθήματα» στον Καύκασο και ειδικά στην γειτονική Γεωργία, ενώ πήρε έξυπνα με το μέρος του κάποιες χώρες-κλειδιά (Ουκρανία, Λευκορωσία, Καζακστάν). Δημιούργησε ταυτόχρονα άριστες προσωπικές σχέσεις με ευρωπαίους ηγέτες, όπως ο Σρέντερ (Γερμανία), ο Σιράκ και ο Σαρκοζί (Γαλλία) και ο Μπερλουσκόνι (Ιταλία). Σήμερα καλείται να δρομολογήσει μια νέα προσέγγιση με αυτές τις χώρες, με λιγότερο ίσως προσωπικό χαρακτήρα, αφού οι χώρες αυτές έχουν πλέον νέες ηγεσίες.
Ο Τσάρος Μέγας Πέτρος, ανάμεσα στ’ άλλα, εκσυγχρόνισε τον Ρωσικό στρατό, νίκησε και έβαλε στην άκρη τους Σουηδούς με την Μάχη του Πολτάβα (1709) και ίδρυσε την Αγία Πετρούπολη, αγκυροβόλιο και ρωσικό παράθυρο στον λοιπό κόσμο. Ο Πούτιν βλέπει και αυτός το μέλλον Ευρωπαϊκό, Ευρασιατικό. Με την Αμερική συζητεί σε «στρατηγικό επίπεδο» και αξιώνει μια «ισότιμη σχέση». Ιδιαίτερα δε, μετά την επιτυχή δοκιμή του νέου Διηπειρωτικού πυραύλου (ICBM) από την Ρωσία. Μια πρωτοβουλία που καθιστά πλέον ανίσχυρη την αντιπυραυλική ασπίδα του ΝΑΤΟ στην Γηραιά Ήπειρο. Επιπροσθέτως, ο ρωσικός αγωγός Nord Stream (Λευκορωσία, Ουκρανία, Πολωνία) προχωρά, ενώ η Βουλγαρία «άνοιξε την πόρτα» για τον αγωγό South Stream.
Για την οικονομία, το νεόκοπο επαναστατικό Προεδρικό Διάταγμα του κ. Πούτιν μιλά από μόνο του: Δημιουργία 25 εκατ. θέσεων εργασίας έως το 2020, αύξηση κατά 1,5 φορά της παραγωγικότητας εργασίας μέχρι το 2018 και άνοδος κατά 100 θέσεις (από την 120η στην 20η θέση) στην παγκόσμια κατάταξη του doing business. Χωρίς να βιάζεται (δεν πήγε λχ., τις προάλλες στη Σύνοδο Κορυφής του G8 στο Καμπ Ντέιβιντ), ο νέος Ρώσος Πρόεδρος υλοποιεί την κεντρική επιλογή του, που είναι «η δημιουργία ενιαίου ενεργειακού συστήματος» στην Ευρώπη. Ο κ. Πούτιν χρησιμοποιεί προσέτι άριστα την Θρησκευτική διπλωματία, με σπουδαία αποτελέσματα. Δεν παύει ωστόσο ο Ρώσος Πρόεδρος να ξαφνιάζει και ως ο ανθρώπινος ηγέτης: πριν δύο χρόνια, σε κάποια συνάντηση με μαθητές του Γυμνασίου, ομολόγησε ότι δεν γνώριζε χόκεϊ. Τους υποσχέθηκε ότι θα μάθει. Το έκανε και πριν λίγες μέρες έπαιξε μαζί τους!
πηγή ολυμπία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Το ιστολόγιο δεν υιοθετεί και δεν φέρει καμία ευθύνη για τα σχόλια των αναγνωστών του. Πλέον, οι αναγνώστες μπορούν να σχολιάζουν με το λογαριασμό τους στο facebook ή με λογαριασμούς από τα υπόλοιπα κοινωνικά δίκτυα. Τα ανώνυμα σχόλια θα παραμείνουν κλειστά όσο υπάρχουν άτομα που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία για να προβοκάρουν και να επιτεθούν σε άλλους σχολιαστές για να επιβάλλουν τις απόψεις τους.